bir kadını çok sevdim o da beni sevmedi

Sevgili kybele,
baktım ve gördüm, hayat gerçekten acımıyor çocuklara.
sen istersen nergis kokla istersen hayat,
yorgunluk bitiyordu nefeste.

görüyordum kendimi bir piç gibi .

Ezilenler

Geçen yıl yirmi iki mart akşamı başıma çok garip bir şey geldi. O gün akşama kadar dolaşarak, ev aradım. Oturduğum yer pek rutubetli olduğu için, kötü kötü öksürmeye başlamıştım. Daha sonbaharda çıkacaktım oradan ama ha bugün ha yarın derken, baharı ettim. Bütün bir gün dolaştığım halde işe yarar bir tek yer bulamadım. İlkin; ayrı, başka kiracılarla birada olmayan bir daire istiyordum. Daha sonra; bir odanın da yetişeceğini düşündüm ama yüzde yüz büyük ve tabii mümkün olduğu kadar ucuz olmalıydı. Dikkat ettim: İnsan dar bir evde serbest düşünemiyor bil. Oysa ben öteden beri yazacağım hikayeleri tasarlarken odamda dolaşmayı severdim. Aklıma gelmişken söyleyeyim: Ederlerimi tasarlayıp, bunları nasıl kaleme alacağıma dair hayaller kurmaktan daha çok hoşlanıyorum; ama tembellikten değildi bu. Nedendi acaba?

 Dostoyevski

Ezilenler

Varlık Yayınları, Sayı: 1787

Mayıs, 1974

Çev: Nihal Yalaza Taluy

Kitabe-i Sengi Zarar

        

         “Uzman görüşüme göre anomik intihar” yazıyordu okulunun 5. Katından aşağı atladıktan sonra cebinde bulunan kâğıtta. Ne garip Orhan Veli’yi de çok severdi. Daha da ilginci intihar edenlere sadece sosyolojik anlamlar verebilirdi, o anlamları da birkaç saniyede verir geçerdi. Yaşarken ‘ne zaman bir şeyden uzaklaşsam bana yaklaşmalarından nefret ederdim’ diye düşünürdü uzaklaşırken. İntiharı bir çeşit karakter değişmesi diye düşündü, fazla zaman da ayırmadı bu düşünceye ki bazı düşünceler çok düşünülmeye gelmezdi. Yüzdeki sası bir sırıtma gibi kısa ve sadece kendine anlamlı bir haldi yaşadıkları. Daha önceden de intihar etmişti, ama bir şekilde not bırakmamıştı peşinde, bu not ilkti. Hem ilkti hem de ona öğretilenlerin neredeyse hepsi yazıyordu kâğıtta. Kağıt da denemezdi cebindeki  üzeri yazılı nesneye, hafif olsun ve aramakla zaman kaybedilmesin diye seçilmiş, üzerine yazı yazılabilecek en hafif, kaleme en yakın yazılası nesneydi sadece. Bu kadar değersiz olmasına karşılık tıpkı birisinin cebinde arasına düştükleri gibi önemli, değer verilir bir hale geldi. Tesadüf böyle bir şeydi. Burada yazılanları birisinin okuması kadar nadirdi tesadüfilerin. Nasıl derler bilirdi, hakimdi yaşamaya.

Uzun Sürmüş Bir Günün Akşamı

Ama yalnızlıktan hoşlandığı, yalnızlığı aradığı halde, asıl sevdiği, asıl aradığı, kalabalık içinde bulunduğu, kalabalıktan uzak olmadığı bir sırada, bu kalabalıktan ayrılabilmek, yalnız kalabilmek, başkalarının yanından çekilmek, istediği için tek başına durabilmek... Farkında bunun. Yalnızlık zorunlu bir durum olmadığı zaman daha çok hoşlanıyor. Ama bir şey daha var bu duyguların içinde. Bir şey daha. Anlatılması güç... Sanki başkalarının varlığı, uzaktan da olsa kendini sezdirmedikçe, Andronikos, bir türlü rahat edemiyor. Kendilerinden uzaklaşmak için de olsa başkalarının varlığı kendisine gerekli. Öyle bir şeyler, öyle bir şeyler dönüyor kafasında... Hep başkalarının varlığı gerek bu yalnızlığına. Şimdi ise, gerçekten yalnız, şehirden uzak, gerçekten tek başına kaldığı şu anda, şehirdeki yaşayışı, şehir yaşayışının küçük alışkanlıklarını arıyor; aradığının farkında; aramaktan korkuyor. Çekidüzen vermek istiyor kendine. Barınağı düşünüyor. Suyu, yiyeceği düşünüyor.

Bilge Karasu- Uzun Sürmüş Bir Günün Akşamı

Nargissos'un Öpücüğü

Bu masal bir hayvanı doyurmak için yazıldı, aslında. Bir bakıma pamuk prenses değilde, kötü cadımızı düşünecek olursak soralım kendimize; Ayna, ayna söyle bana var mı benden daha güzeli? İşte tam bu noktada terslektik bir okuma ile, pamuk prenses değiliz daha. Oysa hep böyle avutulduk. Olacağımızı düşündük ve çoğu zaman gözlerde ki mutluluğu yanlış anladık. Olduk sandık, oluyor sandık kendimizi. Oysa düşünün birinin gözlerine dikkatlice baktığınızda kimi görürüz, diye. Tabii ki kendimizi.

İşte bu nedenle:

I

Sen sen sen

Yaratırken, sanmışken doğayı

Ben bilek damarlarımı kesiyor olacağım...

“Gözlerinin içinde aşktır gördüğüm”.

Not: Terslektik tamamen kafadan uydurulmuş bir kelime olarak hiçbir anlama gelmemekte, fakat okuyucuya yazarın ne kastettiğini getirtmektedir.

iç

(Öncesi uzundu bunun. Fakat gerek yok o kadar çok kelimeye)

Nihayet iç huzura kavuştun bazı hazlardan vazgeçerek ve henüz tanımadığın yeni hazların seni beklediğini umarak. Ama iç huzurunu sikeyim oğlum, iç huzurunu sikeyim.

Yağmur

“now that we’re here,

how do we get back?”

Çağımın aklında plastik çiçekler açıyor,

gülüyor ve seviniyorlar buna. Oysa yağmur

durmadan yağıyor. Biz bir odanın ışığını

açana dek yağacakmış.

İki kişilik bir sessizliği buluşturana dek,

bir ritmin içinde tekrar. Yağacakmış, hayatı

oluşturana dek, tekrar.

Sık sık camdan dışarı bakıyorsun, odaların dışına

kaçıyorsun, kalmak istediğin bir yerin yokmuş,

içindeki ses kaygıyla tanıştırıyormuş seni.

Yağmur: Sessizliğiniz huzursuzluğunuzun sesi

diyormuş size. Yankılanıyormuş yağmur:

Ömrün bir şey anlatıyor sana, ama sen anlamıyorsun!

Yağmur durmadan yağıyormuş:

Hiçbir şey rastgele değildir.

Hiçbir şey rastgele değildir.

Ben anlıyorum ama onlar anlamıyorlar daha,

içlerindekini çoktan unuttular. Yağmur da

sevmiyor artık bizi. Ama terk etmiyor,

unutmuyor yine de: Yağmur yağacakmış daha:

Buluşturana dek içimizdeki kopuk ritmi,

cılız sesleri dönüştürene dek rüzgâra.

Çağımızın aklında bombalar patlıyor, kaçıyor

ama dönüyorlar aynı yıkık yerlere.

Silinebilir mi bu yazı?

Bu uzun anı unutulabilir mi?

Eski bahçe acı çekiyor benim yerime.

Ben, silinebilsin, unutulabilsin diye

dua ediyorum yağmurla birlikte.

Yağmur yağıyor: Bilmiyorsun diyor, toprak nedir,

eski bahçe ne, niçin söküldün ordan ve sıkıntıya aitsin, neden?

Eski bahçe, hey! hayatın ritmini,

yağmurun sırrını saklayan,

bizi bir zaman şımartan kucak, kayıtsız şefkat.

Bir ömür nasıl yaşanır, fısılda bize,

Nasıl yanar hayatın ateşi içimizde?

Yağmur yağacakmış,

Ömrün anlatacakmış daha.

Birhan Keskin